28-May-2020

Mobile App
ePaper | Home | Contact Us | Archives   Welcome Guest  | Log In | Register
                     
જંતર મંતર-( પ્રકરણ:૯ )

લેખક : એચ. એન. ગોલીબાર



ઘણીવાર તો રીમા ચુપચાપ પોતાના કમરામાં બ્ોસીન્ો છાની છાની રડી પણ લેતી. ત્ોમ છતાંય એના મન ઉપરનો ભાર ઓછો ન થયો.

એક વાર બપોરના સમયે રીમા હંસાના કમરામાં આવીન્ો પોતાની ભાભી પાસ્ો બ્ોઠી. હંસા એકીટસ્ો રીમાના ચહેરાન્ો તાકી રહી. પછી હિંમત ભેગી કરીન્ો એણે રીમાન્ો પ્ાૂછયું, ‘રીમા, તન્ો મામાના દીકરાના લગ્નની રાતની યાદ છે...’?

‘હા, ભાભી...બહુ મજા આવેલી....આપણન્ો સ્ાૂવા માટે મકાનના ધાબા ઉપર ગાદલાં નાખી આપ્ોલાં, કેવી ઠંડી હવા આવતી હતી, નહીં’? વાત કરતાં કરતાં જ રીમાના ચહેરા ઉપર આનંદ પથરાઈ ગયો.

હંસાએ એના આનંદની પરવા કર્યા વિના પ્ાૂછયું, ‘રીમા, એ રાત્ો તું ધાબા ઉપરથી નીચે ઊતરીન્ો ક્યાં ગયેલી...’?

ભાભીન્ો પોતાની ઉપર સીધો જ આરોપ નાખીન્ો વાત કરતી જોઈન્ો રીમા ચિડાઈ ગઈ. છતાંય માંદી ભાભીનું દિલ ન દુ:ખાય એટલું ધ્યાનમાં રાખીન્ો એણે નરમાશથી જ જવાબ વાળ્યો, ‘ભાભી, હું ક્યાંય ગઈ નહોતી...’!

રીમાનો જવાબ સાંભળીન્ો હંસાએ અવાજન્ો ધારદાર બનાવ્યો, ‘રીમા, તું પગથિયાં ઊતરીન્ો નીચે ગઈ હતી. તન્ો નીચે ઊતરતાં મેં જોઈ છે.’

‘બસ ભાભી બસ...જૂઠું બોલશો નહિ. હું કયાંય ગઈ નથી. તમન્ો એવો વહેમ છે...’! રીમાના અવાજમાં ગુસ્સાની ઝલક સાફ વરતાતી હતી. પણ હંસા ઉપર એ ગુસ્સાની બિલકુલ અસર થઈ ન હોય એમ અવાજન્ો વધારે કડક કરીન્ો, લગભગ ચિલ્લાતી હોય એવા અવાજે એ બોલી, ‘રીમા, જૂઠું હું નથી બોલતી, જૂઠું તો તું બોલી રહી છો, તન્ો પગથિયાં ઊતરીન્ો, પાછળ વાડા તફ જતાં મેં મારી સગી આંખે જોઈ છે...’!

‘એટલે....! તમે કહેવા શું માંગો છો ભાભી...’?

‘હું કંઈ કહેવા નથી માગતી... મેં જે જોયું છે એ તન્ો કહું છું.’

રીમા ભાભીની વાત સાંભળીન્ો ચોંકી ઊઠી. ‘તમે શું જોયું છે ભાભી...’! અવાજમાં હવે ભય ડોકાવા લાગ્યો હતો.

રીમા હવે મનોમન ફફડી ઊઠી હતી. એન્ો પ્ોલો રાતવાળો અદૃશ્ય પુરુષ યાદ આવી ગયો. કદાચ એ અજાણ્યા અન્ો અદૃશ્ય ભૂત-પ્રેત્ો જ કંઈ કર્યું હશે. એણે જ જેની સાથે પોતાના લગ્ન થવાનાં હતાં એ અમરન્ો એક જોરદાર લપડાક લગાવી હતી. અન્ો માવજીનું જે રીત્ો ખૂન થયું બરાબર એ જ રીત્ો પોતાની બહેનપણી વાસંતીનું ખૂન પણ થયું હતું. શું માવજીનું ખૂન એણે જ કર્યું હશે...અન્ો વાસંતીનું ખૂન પણ એણે જ કર્યું હશે...અન્ો એ નીચ અદૃશ્ય પુરુષ પોત્ો તો કશું જ કરે એમ નહોતો. એ તો બધું રીમા પાસ્ો કરાવે એમ હતો. એનો મતલબ એમ થયો કે વાસંતીનું ખૂન અન્ો માવજીનું ખૂન પણ રીમાએ પોત્ો જ કર્યું છે...આવો વિચાર આવતાં જ રીમા મનોમન ધ્રૂજી ઊઠી. રડતાં અવાજે હંસા તરફ જોઈન્ો બોલી, ‘ભાભી, મન્ો કાંઈ જ ખબર નથી...કાંઈ જ ખબર નથી....’ એણે પોતાની ભાભીની છાતી ઉપર માથું મૂકી દીધું અન્ો એ એક નાનકડા બાળકની જેમ ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડી ઊઠી.

હંસાએ રીમાન્ો રડવા દીધી. જ્યાં સુધી રીમા રડતી રહી ત્યાં સુધી હંસા એની પીઠ અન્ો માથા ઉપર હેતથી હાથ ફેરવતી રહી.

જ્યારે રીમા ચૂપ થઈ પડી રહી ત્યારે હંસાએ એન્ો પાણી પીવડાવીન્ો એન્ો ધરપત આપી. થોડીકવાર ડૂસકાં ભર્યા પછી રીમા કંઈક શાંત અન્ો સ્વસ્થ થઈ ત્યારે હંસાએ એન્ો કહૃાું, ‘રીમા, એ માવજીનું ગળું ત્ોં જ દબાવ્યું હતું. મેં મારી સગી આંખે જોયું હતું.’

‘ભાભી, મન્ો કશી જ ખબર નથી. તમારા સોગંદ ભાભી...’!

હંસાએ રીમાના માથા ઉપર હાથ ફેરવતાં કહૃાું, ‘રીમા, મન્ો લાગ્ો છે કે સાચે જ ત્ોં માવજીનું ખૂન નથી કર્યું, પરંતુ તારા ઉપર જરૂર કોઈ ભૂત-પ્રેતની છાયા છે. એ ભૂત-પ્રેત જ કદાચ તારી પાસ્ો ન કરવાનાં કામો કરાવે છે.’

ભાભીની વાત સાંભળીન્ો રીમા ફરી થથરી ગઈ. એ ભાભીની છાતી ઉપર માથું મૂકીન્ો ફરી ડુસકે-ડુસકે રડવા લાગી. હંસાએ એન્ો ધરપત અન્ો હિંમત આપીન્ો છાની રાખવા પ્રયત્ન કર્યો, ‘રીમા, રડ નહીં, બધાં જ સારાવાના થઈ જશે. આમ રડવાથી કોઈ લાભ નથી.’

રીમા જ્યારે છાની રહી ત્યારે બોલી, ‘ભાભી, તમારી શંકા સાચી છે. દરરોજ રાત્ો એ ભૂત-પ્રેત મારી પાસ્ો આવે છે અન્ો મારી સાથે હું એની પત્ની હોઉં એમ વર્ત્ો છે. દરરોજ મારું શરીર ચૂંથી નાખે છે.’

હંસાન્ો પહેલાં તો માત્ર ભૂત-પ્રેતની શંકા જ હતી, પણ હવે રીમાન્ો આ રીત્ો સાચી વાત જાહેર કરતી જોઈન્ો એનું હૃદય અન્ો શરીર એકીસાથે કંપી ઊઠયું. આવી ભયની કંપારી અગાઉ હંસાએ કદી અનુભવી નહોતી.

મનમાં ગભરાટ હોવા છતાંય હંસાએ રીમાન્ો સાત્વન આપ્યું, ‘રીમા, મૂંઝાઈશ નહીં. દુનિયામાં દરેક રોગની દવા છે. ત્ોમ ભૂત-પ્રેતન્ો કાઢવા માટે ઈલમ પણ છે. થોડા વખતમાં બધું ઠીક થઈ થઈ રહેશે.’

રીમા અન્ો હંસા હજી વાતો કરતાં બ્ોઠાં હતાં ત્યાં અમર આવી પહોંચ્યો. અમરન્ો જોતાં જ રીમા ઘડીકવાર માટે પોતાનું બધું દુ:ખ ભૂલી ગઈ અન્ો ભાભી પાસ્ોથી ઊઠીન્ો, અમર સાથે પોતાના કમરામાં આવી.

એ સાંજે જમી લીધા પછી હંસાએ રસોડામાં પોતાની સાસુન્ો રીમા ઉપર ભૂત-પ્રેતન્ો પડછાયો છે એવી વાત છાનીમાની કરી અન્ો રસોડું પતાવ્યા પછી, વાસણો ઉટકીન્ો ઠેકાણે મૂકયાં. પછી હંસા પોતાના કમરામાં ગઈ ત્યારે પોતાના પતિ મનોજન્ો પણ એ વાત કરી.

હંસાની આ વાત સાંભળીન્ો એની સાસુ અન્ો એનો પતિ ચોંકી ઊઠયાં હતાં. હંસાની સાસુએ તો પોતાના પતિન્ો પણ ચૂપચાપ આ વાત કાન્ો નાખી દીધી હતી. આ વાત ફેલાયા પછી આખા ઘરમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો. બધાન્ો રીમા ઉપર દયા આવવા લાગી હતી. અન્ો રીમાની ચિંતા થવા લાગી હતી. હવે આ ભૂત-પ્રેત કેવી રીત્ો દૂર થશે ? એ સવાલ સૌન્ો સતાવવા લાગ્યો હતો.

બરાબર એ જ રાતના સાડાબાર વાગ્યા પછી અચાનક કંઈ અવાજ થયો અન્ો રીમા જાગી ઊઠી. બહાર પવન જોશથી સ્ાૂસવાટા મારતો હતો. સામેની બારીનું એક બારણું જોશથી ‘ફટાક’ અવાજ સાથે અથડાઈન્ો પાછું ખૂલી જતું હતું. રીમા બારી બંધ કરવાના ઈરાદે પથારીમાં બ્ોઠી થઈ. પણ પલંગની નીચે જમીન ઉપર વેરાયેલા કાચના ચમકતા ટુકડાઓ જોઈન્ો એન્ો ખ્યાલ આવી ગયો કે, બારીના એક બારણાનો કાચ ત્ાૂટી ગયો છે. અન્ો બીજી બારી જોશજોશથી અથડાઈ રહી હતી. કદાચ પગમાં કાચ વાગી જશે એવી ગણતરીએ એ પથારીમાંથી ઊઠી નહીં. એ ફરી આડી પડવા જતી હતી ત્યાં જ જોશથી પ્ોલી બારી અથડાઈ અન્ો બારીનો કાચ જોરદાર અવાજ સાથે ત્ાૂટી પડયો. એ જ પળે કમરામાં પ્ોલા પીળા ફૂલની અજબ પ્રકારની ચંપા અન્ો મોગરાની ભેગી સુગંધ ભરાવા લાગી. વાતાવરણ માદક બનવા લાગ્યું. રીમાન્ો તરત જ ખ્યાલ આવી ગયો કે, દરરોજ જેમ પ્ોલો અદૃશ્ય પુરુષ-એ ભૂત કે પ્રેત જે હોય ત્ો આવી પહોંચ્યો છે. શરૂઆતમાં એ અદૃશ્ય પુરુષની હાજરીથી રીમાન્ો મનમાં આનંદ થતો હતો. એનું શરીર એક અજબ રોમાંચ અનુભવતું હતું, પરંતુ જ્યારથી રીમાન્ો શંકા જાગી હતી કે એ અદૃશ્ય પુરુષ કોઈ ભૂત કે પ્રેત છે, ત્યારથી એ મનમાં ડરી ગઈ હતી. એની હાજરીથી એ રોમાંચ અનુભવવાન્ો બદલે ડર અનુવભતી હતી અન્ો એની સાથે કોઈપણ પ્રકારની વાત કર્યા વિના ચૂપચાપ એન્ો પોતાનું શરીર સોંપી દેતી હતી. આજે પણ રીમા પથારીમાં પથરાઈન્ો પડી હતી.

પ્ોલો અદૃશ્ય પુરુષ દરરોજ આવતાંવેંત એના શરીર ઉપરનાં એક એક કપડાંન્ો અલગ કરીન્ો, એના ઉઘાડા, ગોરા ગુલાબી અન્ો કોમળ શરીર ઉપર ત્ાૂટી પડતો હતો. અન્ો કલાકો સુધી એના શરીરન્ો કચડયા કરતો. રીમા થાકીન્ો લગભગ બ્ોભાન જેવી બની જતી. આજે પણ એ અદૃશ્ય પુરુષ એ જ રીત્ો પોતાની ઉપર ત્ાૂટી પડશે એવી એન્ો ખાતરી હતી જ, પણ આજે એવું બન્યું નહિ.

કમરામાં થોડીકવાર સુધી સન્નાટો જ છવાયેલો રહૃાો. પછી એક ઘોઘરો અવાજ એના કાન્ો અથડાયો, ‘આજે તું તારી ભાભી પાસ્ો શું બકવાસ કરતી હતી’?

રીમા એ ભારે અવાજ સાંભળીન્ો થથરી ગઈ. એણે એનો કોઈ જવાબ આપ્યો નહિ. એ જવાબ આપવા માગ્ો તોય એનામાં એવી કોઈ હિંમત હતી નહિ.

રીમાએ કોઈ જવાબ આપ્યો નહિ, છતાં એ અદૃશ્ય પુરુષ બોલ્યો, ‘ત્ોં તારી ભાભી પાસ્ો મારી બધી વાત કરી દીધી છે. પણ યાદ રાખ, એ તન્ો અન્ો તારા ઘરનાન્ો ભારે પડશે.’

‘...પણ મેં કયાં કોઈ ખોટી વાત કરી છે’? અચાનક જ હિંમત કરીન્ો રીમા બોલી ગઈ.

‘પણ તારે સાચી વાત કરવાની પણ શું જરૂર હતી? તું જો ચૂપચાપ મારી બનીન્ો રહી હોત તો મેં દુનિયાનાં બધાં જ સુખો તારાં કદમોમાં લાવીન્ો મૂકી દીધાં હોત. પણ તું મન્ો પ્રેમ કરવાન્ો બદલે નફરત કરે છે. ત્ોં આપણી ખાનગી વાત જાહેર કરી દીધી છે. હવે હું તન્ો અન્ો તારા ઘરનાન્ો સુખી નહીં થવા દઉં...’

‘પણ શા માટે’?

‘શા માટે’? પ્ોલાએ ધારદાર અન્ો ભારે અવાજે કહૃાું, ‘હવે એ લોકો મન્ો આ ઘરમાંથી કાઢવા પ્રયત્ન કરશે. મારી પાછળ પડી જશે...હવે મારે અહીં તારી પાસ્ો રહેવા માટે સતત ઝઝૂમવું પડશે. હું નહીં જાઉં, હું અહીં જ રહીશ અન્ો એ બધાંન્ો પરેશાન કરીશ...’!

‘એમણે તમારું શું બગાડ્યું છે’? રીમા ગુસ્સાથી ચિલ્લાઈ.

‘કૂત્તી.... એમણે તો મારું કંઈ બગાડયું નથી. પણ ત્ોં જ મારું બગાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે...’! કહેતાં એ અદૃશ્ય મજબ્ાૂત પુરુષે પોતાના હાથનો એક જોરદાર પંજો રીમાના ચહેરા ઉપર ફટકાર્યો. એ જોરદાર ઝાપટ રીમાના ચહેરા ઉપર પડતાં જ રીમા એક લાંબી ચીસ પાડતી પથારીમાંથી ઉછળીન્ો નીચે બારીના ત્ાૂટેલા કાચના ટુકડાઓ ઉપર ફેંકાઈ... પડતાની સાથે જ એ બ્ોહોશ બની ગઈ.

રીમાની ચીસ આખાય બંગલામાં ફેલાઈ ગઈ હતી. રીમાની ચીસ સાંભળીન્ો ઘરનાં બધાં હાંફળાં-ફાંફળાં થતાં દોડી આવ્યાં. રીમાન્ો એના કમરામાં, જમીન ઉપર બ્ોભાન પડેલી જોઈન્ો બધાં ગભરાઈ ઊઠયાં.

બધાંએ ભેગાં થઈન્ો રીમાન્ો ઉઠાવીન્ો પલંગ ઉપર સુવડાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ રીમાના શરીરનું વજન એકાએક કોઈક હાથણી જેટલું વધી ગયું હોય એમ રીમાન્ો જરાક જેટલી પણ ઊંચી કરી શક્યા નહીં.

રીમાની હાલત જોઈન્ો બધાનાં મનનો ગભરાટ બ્ોવડાઈ ગયો. હંસાએ તરત જ પોતાના સસરા સામે જોયું. હંસાનો ચહેરો રોવા જેવો થઈ ગયો. એની આંખોમાં ઝળહળિયાં આવી ગયાં. એણે ગરદન ઝૂકાવી લીધી. પણ ત્યાં તો હંસાની સાસુએ મનોજન્ો કહૃાું, ‘મનોજ, દીકરા તું જઈન્ો જલદીથી ડૉકટરન્ો બોલાવી લાવ.’

મનોજ દોડીન્ો ટેલિફોન તરફ ગયો. એ વખત્ો બહાર ધોધમાર વરસાદ વરસતો હતો. વરસાદની સાથે તોફાની પવન હતો. વરસાદ પણ એ પવનની સાથે જાણે તોફાન્ો ચડ્યો હતો. રહી રહીન્ો જોશથી વાદળોનો જોરદાર ગડગડાટ સંભળાતો હતો. પવનના સ્ાૂસવાટા અન્ો વીજળીના ચમકારાથી વાતાવરણ ભયાનક બની ગયું હતું. મનોજે ટેલિફોન પાસ્ો જઈન્ો રિસીવર ઉઠાવ્યું ત્યારે એન્ો ખબર પડી કે ફોન બંધ હતો. એ ઝડપથી છત્રી લઈન્ો બહાર નીકળ્યો. અન્ો લગભગ એકાદ કલાક પછી એ રિક્ષામાં પોતાના સંબંધી ડૉકટરન્ો લઈન્ો પાછો ફર્યો.

ડૉકટર આવ્યા ત્યારે રીમાની આંખ ખૂલી ગઈ હતી. પણ અવાચક્ થઈ ગઈ હોય એમ સ્થિર કીકીએ ઉપરની છત તરફ એકીટસ્ો જોઈ રહી હતી. રીમાએ આંખો ખોલી એટલે બધાના ઊંચા જીવ કંઈક ઠેકાણે આવ્યા. હંસાએ રીમાન્ો બોલાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, ‘રીમા...રીમા હવે કેમ છે’? પણ રીમાએ કોઈ સળવળાટ કર્યો નહીં, એ કંઈ બોલી નહીં. એની આંખો જેમની ત્ોમ સ્થિર હતી.

ડૉકટરે રીમા સામે જોઈન્ો કહૃાું, ‘એન્ો ઉપર પલંગ પર લઈ લો. ફરી એક વખત રીમાન્ો પલંગ પર સ્ાૂવડાવવા માટે ઉઠાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. બધાયે ભેગા થઈન્ો મહેનત કરી છતાંય રીમાન્ો ઊંચકી શકાય નહીં.

ડૉકટરન્ો નવાઈ લાગી. છતાંય એ રીમાની નજીક બ્ોસી ગયો. મનોજ ડૉકટરન્ો બોલાવવા ગયો ત્યારે હંસાએ જમીન ઉપર વેરાયેલા કાચ સાફ કરી નાખ્યા એટલે જમીન ઉપર બ્ોસવામાં હવે કોઈ વાંધો નહોતો.

ડૉકટરે રીમાની નાડી જોવા માટે રીમાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. પણ એ બરફ જેવો ઠંડો હતો. હવે તો જાણે ડૉકટરન્ો પણ ગભરાટ થવા લાગ્યો. એમણે નાડી જોવા માટે ઝડપથી રીમાનું કાંડું પોતાની તરફ ખેંચ્યું. પણ બધાના અચરજ વચ્ચે એ કાંડું ખેંચાતું જ ગયું. લગભગ ત્રણેક ફૂટ સુધી હાથ લાંબો થઈ ગયો. ડૉકટરે ડરીન્ો હાથ છોડી દીધો. એ તરત જ ઊભો થયો અન્ો પ્ોટી ઉઠાવતાં બોલ્યો, ‘તમે કોઈ મોટા ડૉકટરન્ો બોલાવો. આમાં મારું કામ નથી. અન્ો પછી એક પળ પણ વધુ રોકાયા વિના એ ડૉકટર ચૂપચાપ ત્યાંથી નીકળી ગયો.’

મનોજ એ ડૉકટરની પાછળ ડૉકટરન્ો મનાવવા-સમજાવવા દોડયો. પણ ડૉકટર ઊભો જ ન રહૃાો. છેવટે મનોજ દોડીન્ો બીજા કોઈ ડૉકટરન્ો લઈ આવ્યો. રસ્તામાં જ મનોજે ડૉકટરન્ો બધી વાત કરી દીધી હતી. એટલે ડૉકટર આવતાંવેંત જ રીમા પાસ્ો બ્ોસી ગયો. એણે રીમાના શરીરન્ો હાથ લગાડયો. ત્યારે બિલકુલ બરફ જેવું ઠંડું શરીર જોઈન્ો એણે મનમાં એક આંચકો અનુભવ્યો. એણે ઝડપથી ઈન્જેકશન ત્ૌયાર કર્યું અન્ો ઈન્જેકશનની સોય એણે રીમાના શરીરમાં ઘોંચી, પણ રીમાના શરીરની ચામડી જાણે લોખંડની બની ગઈ હોય એમ સોય શરીરમાં ખૂંપવાન્ો બદલે બટકી ગઈ. ડૉકટરન્ો નવાઈ લાગી. પણ ઘરનાં બધાંનો ગભરાટ ઓર વધી ગયો. જો છોકરીની આવી જ હાલત રહેશે તો એનો ઈલાજ કેવી રીત્ો થશે ? એ સારી કેમ થશે ? બધાના મનમાં વિચારો ઘોળાવા લાગ્યા. ડૉકટરન્ો પણ કંઈક ગંધ આવી ગઈ હોય, એમ એણે પોતાની પ્ોટી બંધ કરી દેતાં રીમા તરફ જોઈન્ો કહૃાું, ‘જરા જીભ બતાવ જોઉં....! અન્ો ડૉકટર હજુ પોતાનું વાકય પ્ાૂરું કરે એ પહેલાં તો રીમાએ ત્રણ વેંત જેટલી લાંબી જીભ બહાર કાઢી. ડૉકટર ગભરાટથી બોલ્યો, ‘બસ, બસ, બસ... અન્ો પછી એણે એક કાગળમાં થોડીક આડીઅવળી દવાઓ લખી આપીન્ો, ઊભા થતાં કહૃાું, ‘મેં આ દવાઓ લખી આપી છે. પણ તમે હજુ કોઈ મોટા ડૉકટરન્ો બતાવો તો સારું.’

ડૉકટર ચાલ્યો ગયો. પછી હંસાએ હળવેકથી કહૃાું, ‘મન્ો લાગ્ો છે કે, આમાં હવે કોઈ ડૉકટરનું કામ નથી. કોઈ ભૂવા, સાધુ કે ફકીર જ રીમાનું આ દુ:ખ દૂર કરી શકશે...’!

પછી..? પછી શું થયું..? રીમાનું શું થયું....? રીમાના ઈલાજ માટે કોઈ ભૂવા, સાધુ કે ફકીરની મદદ લેવામાં આવી...? રીમાએ એ અદૃશ્ય પુરુષથી કેવી રીત્ો છુટકારો મેળવ્યો ? એ બધું જાણવા માટે ‘જંતર મંતર’નો રસભર્યો, રહસ્યોભર્યો અન્ો રોમાંચભર્યો હપ્તો વાંચવો જ પડશે. (ક્રમશ:)

આપનું મંતવ્ય
Indic Character Map
Name
ફીડબેક
Verification Text  * Type below text for verification

7L0Du3
ભાષા   યોગ્ય ભાષા પસંદ કરો
Copyright © 2000-2001 Bombay Samachar.
Reproduction in whole or in part without written permission is prohibited.
Designed, Developed & Maintained By : www.soft-mac.com