23-September-2019

Mobile App
ePaper | Home | Contact Us | Archives   Welcome Guest  | Log In | Register
                     
અર્ધ અસત્ય પ્રકરણ : ૩૫

પ્રવીણ પીઠડિયા-પ્રકરણ : ૩૫



અનંતનો ફોન કેમ બંધ આવે છે એ વિચાર ક્યારનો તેના મગજમાં ઘૂમરાતો હતો. સવારે અનંતનો ફોન આવ્યો નહીં ત્યારે જ તેણે ફોન કરી લેવો જોઇતો હતો, પરંતુ આખો દિવસ તે એટલો વ્યસ્ત રહ્યો હતો કે એ વાત તેના દિમાગમાંથી સાવ નીકળી જ ગઇ હતી. અત્યારે વિષ્ણુબાપુની હવેલીના દીવાનખંડમાં બેસીને તે અફસોસ કરવા સિવાય બીજું કશું કરી શકે તેમ નહોતો. વળી હવેલીમાં કોઇ હતું નહીં એ આશ્ર્ચર્ય પણ થતું હતું. આ પહેલા એક વખત તે અહીં આવી ચૂકયો હતો ત્યારે પણ એક નોકર સિવાય બીજું કોઇ તેને દેખાયું નહોતું. કદાચ રાજગઢના ઠાકોર પરિવારની જાહોજલાલી ખતમ થવાના એ એંધાણ હતા જે અત્યારથી વર્તાવા લાગ્યાં હતા. વીતતા જતા સમયની સાથે ઘણું બધું બદલાતું હોય છે કારણ કે પરિવર્તન જ નવસર્જનનો પાયો રોપે છે. રાજગઢમાં પણ અત્યારે એ જ થઇ રહ્યું હોય એવું અભયને લાગ્યું.

ઉપર કશેક દરવાજો ખૂલ્યો હોય એવો અવાજ આવ્યો અને થોડીવાર પછી વિષ્ણુસિંહ બાપુ દાદર ઊતરીને અભય સમક્ષ આવીને ઉભા રહ્યા.

‘પ્રણામ’, અભયે સોફા ઉપરથી ઊભા થતા તેમને વંદન કર્યા. વિષ્ણુબાપુએ પ્રણામનાં જવાબમાં ફક્ત તેમનું મસ્તક હલાવ્યું. તે જ્યારે નાનો હતો અને અનંત સાથે અહીં રમવા આવતો ત્યારે ઘણીવાર તેણે વિષ્ણુબાપુને જોયા હતા. રાજગઢથી બહાર ભણવા ગયા પછી તો ભાગ્યે જ ક્યારેક તેમની મુલાકાત થઇ હશે. એ સમય વિષ્ણુબાપુની જવાનીનો હતો. એકદમ ચુસ્ત દુરુસ્ત અને અલમસ્ત શરીર, પૂરા છ હાથ ઊંચો દેહ, આંખોમાં ખુમારી અને ચાલમાં રાજ-પરિવારના સભ્ય હોવાનો ગરૂર અને બોલે તો ત્રાડ નાંખતા હોય એવો ભારેખમ અવાજ. અભયને એ બધું હજુય યાદ હતું. તેને વિષ્ણુબાપુની નજીક જવામાં, તેમની સાથે વાતો કરવામાં હંમેશા એક પ્રકારનો ડર લાગતો હતો. એવું શું કામ થતું હતું એ ક્યારેય તેને સમજાયું નહોતું. કદાચ તેમની આભા જ એવી હતી કે સામેવાળી વ્યક્તિ તેમનાથી અંજાઇ જાય. તેમના વ્યક્તિત્વના ભાર હેઠળ દબાઇ જાય. પણ ખેર, એ સમય વિતી ચૂકયો હતો. તે જુવાન થયો હતો અને વિષ્ણુબાપુ ઘરડા. હવે તેનો આત્મવિશ્ર્વાસ વધ્યો હતો અને ડર નાબૂદ થયો હતો. તેણે ધ્યાનથી વિષ્ણુબાપુને નિરખ્યાં. હવેલીની જેમ તેઓ પણ ખખડી ગયા હતા. ખભા થોડા નીચા ઝૂકયાં હતા અને કમરનો ઘેરાવો વધ્યો હતો. ચહેરા ઉપર કરચલીઓ અને આંખોએ ચશ્માં આવ્યાં હતા. હાથમાં લાકડીનો સહારો જરૂરી બન્યો હતો. માથે સફેદઝગ વાળમાં આગળથી થોડી ટાલ પડી હતી અને કાયમી ધારદાર રહેતી મૂછોનાં છેડા થોડા નમ્યાં હતા. તેમ છતાં વિષ્ણુબાપુના પહાડી શરીર સામે તે હજુ પણ ઘણો નીચો લાગતો હતો. તેમનાં બાવડામાં આજે પણ અસીમ તાકાત જણાતી હતી અને મોટા કાચનાં ચશ્માં પાછળ તગતગતી તેમની આંખો ઉફ્ફ, અભયથી વધારે વખત એ આંખોમાં જોઇ શકાયું નહીં. તેણે પોતાની નજરો ફેરવી લીધી. એ આંખોમાં કોઇ હિંસક રાની પશુ જેવી ચમક હતી. એવી ચમક જે શિકારને સામે જોઇને કોઇ પ્રાણીની આંખોમાં ઉદ્ભવે! અભયને એકાએક આ હવેલીમાંથી બહાર ચાલ્યા જવાનું મન થયું. ચો-તરફ ફેલાયેલી ખામોશી વચ્ચે તેઓ બે એકલા જ દીવાનખંડની મધ્યે ઊભા હતા.

‘બોલ, શું કામ હતું?’ વિષ્ણુબાપુએ કોઇ જ ઔપચારિકતા દાખવ્યા વગર સીધું જ પૂછયું. તેમના અવાજમાં ઠપકો હતો કે ગુસ્સો એ અભય કળી શકયો નહીં.

‘અનંતનું કામ હતું. એ તેની હવેલીમાં નથી એટલે થયું કે અહીં હશે.’ અભય થોડો અસ્વસ્થ બન્યો. કોઇ જ આવકાર વગરનો સવાલ તેને કઠયો હતો પણ તે બોલ્યો નહીં.

‘અનંત તેની હવેલીએ નથી? હોવો જોઇએ. કદાચ વૈદેહીનાં ઘરે હશે અથવા તો પાછળ જંગલમાં લટાર મારવા ગયો હશે. બીજું કંઈ?’ વિષ્ણુબાપુનાં અવાજમાં સ્પષ્ટ જાકારો છલકતો હતો. અભયને બાપુનું વર્તન હાડોહાડ લાગી આવ્યું.

‘ના બસ, આભાર. હવે હું જઇશ. અનંત આવે તો કહેજો કે અભય તેને મળવા આવ્યો હતો.’ અભય આથી વધુ પોતાનું અપમાન સહન કરી શકવા અસમર્થ હતો. સ્પષ્ટ હતું કે વિષ્ણુબાપુને તેનું અહીં આવવું સહેજે ગમ્યું નહોતું અને તેઓ ઈચ્છતા હતા કે તે ચાલ્યો જાય. તે હવેલીની બહાર નીકળી આવ્યો. તેનું માથું ફરતું હતું. આટલો ઘમંડ, આટલો અહંકાર કોઇનામાં કેવી રીતે હોઇ શકે એનું આશ્ર્ચર્ય ઉદ્ભવ્યું હતું. આજે કેટલા લાંબા સમય બાદ તે વિષ્ણુબાપુને મળી રહ્યો હતો. તેને એમ હતું કે હવેલીમાં તેને મીઠો આવકાર મળશે. બાપુ તેની કુશળતા પૂછશે, પણ એના બદલે તેનું અપમાન થયું હતું. જાણે હડધૂત કરીને બહાર કાઢી મૂકવામાં આવ્યો હોય એવું દર્દ તેના દિલમાં ઉદ્ભવ્યું હતું. ઘડીક તો થયું કે તે અંદર ગયો એ જ તેની ભૂલ હતી. પણ અનંતનો ફોન નહોતો લાગતો એટલે હવેલીમાં ગયા વગર તેનો છૂટકો નહોતો. ખિન્ન હૃદયે તે પાછો અનંતની હવેલીએ, જ્યાં તેણે બુલેટ પાર્ક કર્યું હતું ત્યાં આવ્યો અને તેને ટેકો દઇને વિચારતો ઊભો રહ્યો.

વિષ્ણુબાપુએ કહ્યું હતું કે અનંત તેની ફોઈ વૈદૈહી સિંહને ત્યાં હોઇ શકે અથવા તો જંગલમાં લટાર મારવા નીકળ્યો હશે. ફોઈને ત્યાં હોવાની શક્યતા તો કદાચ સાચી હોય પરંતુ આ સમયે તે જંગલમાં શું કામ લટાર મારવા જાય! તેણે સમય જોયો. રાતના નવ વાગ્યા હતા. આ વાળુનો સમય હતો. આવા સમયે અનંત જંગલમાં જાય એ ઇમ્પોસિબલ હતું. તો વિષ્ણુબાપુએ એવું શું કામ કહ્યું હશે?

અભયનું માથું ઠનક્યું. એકાએક તેને અનંતની ચિંતા ઉદ્ભવી. ક્યાંક તે કોઇ મુસીબતમાં તો નહીં મુકાયો હોય ને! અભયને કશુંક અમંગળ ઘટવાના ભણકારા સંભળાતા હતા. તે વિચારમાં પડયો. હવેલીઓની બરાબર પાછળથી જ ગીચ જંગલ વિસ્તાર શરૂ થતો હતો. કેટલાંય કિલોમીટર વિસ્તારમાં ફેલાયેલું જંગલ જંગલી પ્રાણીઓ અને આદિવાસી કબીલાઓને પોતાની અંદર સમાવીને બેઠું હતું. રાત્રીના સમયે આવા ગીચ અને ખતરનાક વિસ્તારમાં અનંત લટાર મારવા જાય એ અસંભવ સમાન હતું. અચાનક તે અટકયો, અને પોતાના જ વિચારોથી તે ચોંકી ઉઠયો. જંગલમાં કબીલાઓ હતા. આદિવાસી કબીલાઓ ભીલ કબીલાઓ! માયગોડ, અભયની ધડકનો તેજ થઇ ઉઠી. આ વાત તો તે સાવ વિસરી જ ગયો હતો. આજે જ તેણે વાંચ્યું હતું કે હવેલીઓની પાછળ આવેલા જંગલોમાં વર્ષો પૂર્વે ભીલોનાં કબીલાઓ હતા. તેમાંના એક કબીલાની એક ભીલ ક્ધયા અનંતના દાદા પૃથ્વીસિંહજીની જેમ જ અચાનક ક્યાંક ગાયબ થઇ ગઇ હતી. તેનો કેસ દર્જ થયો એ તારીખ તો તેણે કેસ પેપરમાં વાંચી હતી પરંતુ અનંતના દાદા કઇ તારીખે ગાયબ થયા એ ખબર નહોતી. એ તારીખ જાણવા માટે જ સવારે તેણે અનંતને ફોન કર્યો હતો. તેને બરાબર યાદ હતું કે એ સમયે અનંત વિષ્ણુબાપુની હવેલીએ હતો. તે ચકરાઇ ઉઠયો. ક્યાંક, કશુંક અસંગત હતું પરંતુ એ આપસમાં જોડાઇ રહ્યું હતું. એ શું હતું તે સમજાતું નહોતું પરંતુ અભય ચોંકયો જરૂર હતો. એકાએક તેને અનંતની ભાળ મેળવવી અત્યંત જરૂરી લાગી. ચોક્કસ એ કોઇ ભયંકર મુસીબતમાં છે એવા ભણકારા તેને વાગતા હતા. અને તે બિલકુલ ખોટો નહોતો. અનંત ખરેખર મુસીબતમાં હતો.

અનંતસિંહની હવેલીની બહાર બુલેટનાં ટેકે ઘોર અંધકારમઢયા માહોલમાં ઊભેલો અભય ગહેરા વિચારોમાં ઉલઝતો ગયો હતો. હજુ એક કોકડું ઉકલ્યું ન હતું ત્યાં તો બે નવા મામલા તેની સમક્ષ આવ્યા હતા. એક પેલી ભીલ યુવતીનો અને બીજો અનંતનો. સૌથી પહેલા તો અનંતનો પત્તો મેળવવો ખૂબ જરૂરી હતો. તેણે સૌપ્રથમ વૈદેહી સિંહના ઘરે જવાનું મન બનાવ્યું અને પછી ઉતાવળે બુલેટ શરૂ કરીને તેણે હારબંધ હવેલીઓના છેવાડે આવેલી છેલ્લી હવેલી તરફ બુલેટ ભગાવ્યું અને તેના પોર્ચમાં આવીને ઊભો રહ્યો. આ હવેલી પણ ખખડી ગઇ હતી અને ડરામણી ભાસતી હતી. અભયને સમજાતું નહોતું કે આ લોકો આવા સ્થળે શું કામ રહે છે? શું તેમની પાસે એટલી મિલકત પણ બચી નહોતી કે તેઓ અન્ય કોઇ સારી જગ્યાએ જઇને વસી શકે!

* * *

વૈદેહી સિંહ ધાર્યા કરતા ઘણાં વધુ પ્રેમાળ હતા. વિષ્ણુબાપુના સ્વભાવનો પરિચય હમણા જ અભયને થયો હતો એટલે તે થોડો ડરતો હતો, પરંતુ વૈદેહી સિંહને મળ્યાં પછી તેને ઘણી રાહત ઉદ્ભવી હતી. તેણે અનંત વિશે પૂછયું કે ‘તે અહીં આવ્યો હતો કે નહીં?’

‘એ અહીં ઓછો આવે છે. મોટેભાગે તો ભાઈના ઘરે જ રહેતો હોય છે. મેં ગઇકાલનો તેને જોયો નથી.’ વૈદેહી સિંહે કહ્યું. અભય વિચારમાં પડયો. તો આખરે અનંત ગયો ક્યાં? (ક્રમશ:)

આપનું મંતવ્ય
Indic Character Map
Name
ફીડબેક
Verification Text  * Type below text for verification

3aSD38
ભાષા   યોગ્ય ભાષા પસંદ કરો
Copyright © 2000-2001 Bombay Samachar.
Reproduction in whole or in part without written permission is prohibited.
Designed, Developed & Maintained By : www.soft-mac.com