24-July-2019

Mobile App
ePaper | Home | Contact Us | Archives   Welcome Guest  | Log In | Register
                     
અધ અસત્ય

‘અભય ભારદ્વાજનાં કેસ વિશે તો તું જાણતી જ હોઇશ! મારે તેનું સત્ય જાણવું છે. તું તપાસ કરીશ તો વધુ સરળતાથી કામ થશે. મને બધા ઓળખે છે એટલે જો હું આ મામલામાં પડ્યો તો ઝાઝો હો-હલ્લો મચશે. તું આ ફિલ્ડમાં નવી છો એનો ફાયદો તને મળશે અને આપણો મકસદ પણ પૂરો થશે’



પ્રકરણ : 3 પ્રવીણ પીઠડિયા



રમણ જોષીને ક્યાંય ચેન પડતું નહોતું. જ્યારથી તેણે પેલા એક્સિડન્ટનું રિપોર્ટીંગ કર્યું હતું ત્યારથી તેના મનમાં એક અજાણ્યો અજંપો ઉદ્ભવ્યો હતો. તેમાં પણ જે રીતે સબ-ઇન્સ્પેકટર અભય ભારદ્વાજનું નામ એ કિસ્સામાં ઉમેરાયું હતું અને તેને દોષી માનીને સસ્પેન્ડ કરવામાં આવ્યો હતો એ પછી તો તે વિચારોના ચગડોળે ચડી ગયો હતો. રમણ જોષી પોતે એક સિનિયર પત્રકાર હતો. અત્યાર સુધીમાં આવા ઘણા કિસ્સા તેની કારકિર્દીમાં સામે આવ્યા હતા એટલે એક અનુભવી પત્રકાર તરીકે તેને તરત સમજાયું હતું કે અભયને આમાં ખોટો ફસાવાયો છે. હકીકતે તો દોષી કોઇ બીજા જ માણસો છે. એક આછો-પાતળો અંદાજ આવતો હતો કે આની પાછળ કોણ હોઇ શકે, પરંતુ ઓફિશિયલી રીતે પુરતાં સબૂત વગર તે કંઇ જ કરી શકે તેમ નહોતો. ન્યૂઝ ગુજરાતની પોતાની ઓફિસની ચેર પર બેઠાં-બેઠાં તે ગહેરા વિચારોમાં ખોવાયેલો હતો કે અચાનક કોઇકે તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તે ઝળકી ઊઠયો.

‘ઓહ ગોડ બંસરી, તે મને બિવરાવી મૂક્યો’ તેની પાછળ એકદમ યંગ અને બ્યૂટીફુલ છોકરી આવીને ઊભી હતી એને સંબોધતા તે બોલ્યો.

‘સોરી ભાઇ! મને ખબર નહોતી કે મારા બહાદૂર અને નિડર પત્રકાર ભાઇ આમ ડરી જશે!’ લગભગ મજાકના સૂરમાં જ બંસરીએ કહ્યું અને પછી એક ખુરશી નજીક સરકાવીને તેના પર બેસી પડી.

‘હવે ચિબાવલી થામાં, મારી જગ્યાએ જો તું હોતને તો તારી પણ આવી જ હાલત થાય. બહાદૂર હોયને, એ લોકોને પણ બીક તો લાગે જ, સમજી!’ ચહેરા ઉપર પહોળું હાસ્ય ફરકાવતા રમણ જોષીએ કહ્યુ. હકીકતમાં બંસરી તેની સગ્ગી નાની બહેન હતી અને અભ્યાસ પૂર્ણ કર્યા પછી હમણાં જ ન્યૂઝ ગુજરાતમાં ટ્રેઇની રિપોર્ટર તરીકે જોડાઇ હતી. એ બહાને બંસરીને ભાઇના અનુભવનો લાભ પણ મળતો હતો અને બીજા કરતા બહું જલ્દી તે ઘણુંબધુ શીખી પણ ગઇ હતી.

‘પણ એ તો કહો કે આખરે તમે ક્યા વિચારોમાં આટલા બધા ખોવાઇ ગયા હતા કે આજુબાજુની દુનિયાનું પણ ભાન ભૂલી બેઠા!’ બંસરીએ નાકની દાંડી સુધી સરકી આવતાં ચશ્માં સરખા કરતાં પૂછયું. રમણ જોષી તેની એ ચેષ્ટા નિહાળીને ફરીથી મુસ્કુરાઇ ઉઠયા, અને સાથોસાથ એક વિચાર તેમના મનમાં અચાનક ઝબકી ગયો. તેમણે પોતાની ખુરશી બંસરી તરફ ફેરવી અને એકદમ ધીમા અવાજે બોલ્યાં.

‘એક કેસ તને સોંપવાની ઈચ્છા થાય છે. બોલ, કરી શકીશ!’

‘તમને વિશ્ર્વાસ છે?’ બંસરી એટલું જ બોલી અને ખામોશ થઇ. રમણ જોષીને ગર્વ ઊભરાયો.

‘અભય ભારદ્વાજનાં કેસ વિશે તો તું જાણતી જ હોઇશ! મારે તેનું સત્ય જાણવું છે. તું તપાસ કરીશ તો વધુ સરળતાથી કામ થશે. મને બધા ઓળખે છે એટલે જો હું આ મામલામાં પડ્યો તો ઝાઝો હો-હલ્લો મચશે. તું આ ફિલ્ડમાં નવી છો એનો ફાયદો તને મળશે અને આપણો મકસદ પણ પૂરો થશે.’

‘અત્યારથી જ કામે વળગું છું. તમે મારી ઉપર ભરોસો મૂકયો છે એ બહુ મોટી વાત છે અને, તમને નિરાશ નહી કરું એની ખાતરી આપુ છું.’ ચશ્માં પાછળ તગતગતી મોટી ભાવવાહી આંખોથી મોટાભાઇને તાકતી બંસરી બોલી ઊઠી. રમણ જોષીએ પણ વહાલથી બહેનના ગોઠણ ઉપર હાથ થપથપાવ્યો.

‘તો સાંભળ, ક્યાંથી શરૂઆત કરવાની છે એ તને સમજાવું...’ અને પછી ભાઇ-બહેન વચ્ચે એક લાંબી ડિટેઇલ પૂર્વકની ચર્ચા જામી. અડધા કલાકનાં અંતે બંસરી જ્યારે ન્યૂઝ ગુજરાતની ઓફિસમાંથી બહાર નિકળી ત્યારે ઘણાં બધા સત્ય-અસત્ય અને અર્ધસત્ય તેની સાથે જોડોઇ ગયા હતા. તે ખુદ નહોતી જાણતી કે તેની આ તપાસનું પરીણામ શું આવશે?’

અભયે કલાકની અંદર અંકલેશ્ર્વર વટાવ્યું. થોડા કિલોમિટર હજુ આગળ અને પછી રાજગઢ જતાં રસ્તે તેણે વળવાનું હતુ. ચોમાસાની ઋતુ હતી. આકાશમાં વાદળો ક્યારનાં ગોરંભાયેલાં હતાં, પરંતુ વરસાદ વરસતો નહોતો. અભયના મનમાં વિચારોનો જમાવડો જામ્યો હતો. એવી જ રીતે ઉપર ગરજતા વાદળો પણ એક જગ્યાએ એકઠા થઇને વાતાવરણને નિરસ, શૃષ્ક અને બોઝિલ બનાવી રહ્યા હતા. જો એ વરસી પડે તો અભયના મનનો બોજ પણ કંઇક હલકો થાય!

સાતેક કિલોમિટર આગળ રાજગઢ અને રાજપીપળા તરફ જતો એરો દર્શાવતું પાટિયું હતું. અભયે બુલેટ એ રસ્તા ઉપર નાંખ્યુ અને ફૂલ થ્રોટલમાં એક્સિલરેટર દબાવ્યું. બુલેટનું શક્તિશાળી એન્જીન પેટ્રોલનો પ્રવાહ વધતા ધમધમી ઉઠયું અને ડબલપટ્ટીના ખૂલ્લા રોડ ઉપર તેજ ગતિએ દોડવા લાગ્યું. રાજગઢમાં તેના મમ્મી-પપ્પા હતાં, એક ઘર હતું અને સીમમાં દસ વિઘા જમીન હતી. તેનું નાનપણ રાજગઢમાં જ વિત્યું હતુ. દસ ધોરણ સુધી રાજગઢમાં અને બારમું ધોરણ રાજપીપળામાં ભણીને પછી સુરતમાં રહીને તેણે કોલેજ પૂરી કરી હતી. કોલેજની સાથોસાથ ગુજરાત પોલીસ રીક્રુટમેન્ટ બોર્ડની પરીક્ષા ઉત્તિર્ણ કરીને તે ગુજરાત પોલીસમાં જોડાયો હતો. અત્યાર સુધી તેનું જીવન એકદમ સરળતાથી અને સડસડાટ વહેતું ગયું હતું તેમાં અચાનક હવે બ્રેક લાગી હતી. તે નાસીપાસ થનાર વ્યક્તિ નહોતો પરંતુ એક હકીકત બરાબર સમજાઇ ગઇ હતી કે જો આ કેસમાં તે ફીટ થઇ ગયો તો પછી તેનું ભવિષ્ય અંધકારની ગર્તામાં ધકેલાઇ જવાનું હતું.

અનંતસિંહે દેવજી ગામિતને સાથે લીધો અને તેઓ રાજપીપળા આવી પહોંચ્યાં. દેવજીએ બતાવ્યા પ્રમાણે અનંતે તેની બીએમડબલ્યૂ કાર સીધી જ પોલીસ સ્ટેશનના પ્રાંગણમાં લાવીને ઊભી રાખી. પોલીસ ચોકીનું કંમ્પાઉન્ડ ખાસ્સું મોટું હતું. કંમ્પાઉન્ડની બરાબર મધ્યમાં દેખાતા બે માળના પોલીસ સ્ટેશનમાં વધુ ચહલ-પહલ જણાતી નહોતી. તે બન્ને પગથીયાં ચડીને ચોકીની અંદર પ્રવેશ્યા. અંદર બે-ત્રણ ટેબલ હતા જેની પાછળ મુકાયેલી ખુરશીઓમાં કોન્સ્ટેબલો બેઠા હતા. દેવજી તેમાનાં એક ટેબલ નજીક પહોંચ્યો.

‘સાહેબ, આ રાજગઢના રાજકુંવર છે, ઠાકોર અનંતસિંહ. મોટા સાહેબનું કામ છે, ક્યાં મળશે? અમારે એમને મળવું છે.’ દેવજીએ કોઇ જ ફોર્માલીટી વગર પૂછયું. તેને ખબર હતી કે રાજગઢ અને રાજપીપળા, બન્નેના રાજ-પરિવારનો આ ઈલાકામાં બહું માન મરતબો હતો. અહીની સામાન્ય જનતા આજે પણ રાજઘરાનાનાં સભ્યોને માનપૂર્વક જોતી અને તેમનો આદર કરતી.

‘મોટા સાહેબ સામેની કેબિનમાં છે. તમે સીધા જ ત્યાં જતા રહો.’ કોન્સ્ટેબલે કહ્યું એટલે તેઓ એ તરફ આગળ વધ્યાં.

‘અમે અંદર આવી શકીએ?’ લાકડાનો દરવાજો ધકેલીને અનંતે અંદર બેસેલા ઓફિસરને પૂછયું.

‘જી, પધારો’ આધેડ ઉંમરે પહોંચેલા ઓફિસરે વિનમ્રતાથી આવકાર આપ્યો. ‘બોલો, હું આપની શું મદદ કરી શકું?’

‘મારું નામ ઠાકોર અનંતસિંહ છે. હું રાજગઢના ઠાકોર ભૈરવસિંહનો પુત્ર છું. મારે મારાં દાદા પૃથ્વીસિંહ વિશે જાણવું હતુ!’

‘ઓહ, પધારોને કુંવર સાહેબ!’ એકાએક એ ઓફિસર ઊભો થઇ ગયો અને અનંત સાથે હસ્તધનૂન કર્યા. ‘પ્લીઝ, બેસોને’ તે બોલ્યો એટલે અનંતે ખુરશી ખસેડીને બેઠક લીધી. ઓફિસર પણ તેની ખુરશીમાં ગોઠવાયો. ‘તમને અહી જોઇને મને ખરેખર આનંદ થયો. મારાં અહોભાગ્ય કે હું તમારા કોઇ કામમાં મદદ કરી શકું. મારું નામ પ્રતાપ બારૈયા છે અને હું અવાર-નવાર રાજગઢ આવતો રહું છુ. ઇવન કે હમણાં અઠવાડીયા પહેલાં જ આપના મોટા બાપુ, એટલે કે ઠાકોર વિષ્ણુસિંહને મળ્યો હતો. તેમની સાથે મારે સારી ઓળખાણ છે.’

‘એ સાંભળીને અનંતસિંહને સુખદ આશ્ર્ચર્ય ઉદ્ભવ્યું. એવું લાગ્યું જાણે તેની રાહ ઘણી આસાન થઇ પડશે. જે મકસદથી તે અહી આવ્યો છે એ મકસદ બહું જલ્દી પાર પડશે.

‘પણ... જૂઓ, હું તમને નિરાશ કરવા નથી માગતો. પરંતુ આપના દાદાની ભાળ હજુ સુધી કોઇને મળી નથી. મેં કહ્યુંને કે હું આપના મોટા બાપુને ઓળખું છું. આ બાબતે અમારી વચ્ચે ઘણી ચર્ચાઓ પણ થઇ હતી. તેઓ ખુદ ઈચ્છતા હતાં કે તેમનાં પિતાની ભાળ મેળવવામાં આવે! તેમણે અહી વિધિવત્ ફરિયાદ પણ દાખલ કરેલી છે, અને એ ફરિયાદનાં આધારે ઘણી તપાસ પણ થઇ હતી.‘

‘એ તપાસનું પરિણામ શું આવ્યું?’ ભારે ઉત્સુકતાથી અનંતે પૂછયું.

‘કંઇ જ નહી. એમના કોઇ સગડ આજ સુધી અમને મળ્યા નથી.’

‘ઓહ’, અનંત ભારે નિરાશ થયો. પરંતુ, આ સમયે તે નહોતો જાણતો કે તે યોગ્ય ઠેકાણે પહોંચ્યો હતો. (ક્રમશ:)

આપનું મંતવ્ય
Indic Character Map
Name
ફીડબેક
Verification Text  * Type below text for verification

316478
ભાષા   યોગ્ય ભાષા પસંદ કરો
Copyright © 2000-2001 Bombay Samachar.
Reproduction in whole or in part without written permission is prohibited.
Designed, Developed & Maintained By : www.soft-mac.com